Dramatist’in Festival Günlükleri projesi, festivallerin nasıl bir üretim ve karşılaşma alanı açtığını arşivleyerek bu soruları merkeze alan ve bu alanların çağdaş tiyatrodaki yerini görünür kılmayı amaçlayan bir dramaturji pratiğidir. Proje, farklı şehirlerde ve farklı ölçeklerde gerçekleşen tiyatro festivallerini bağlama özgü koşullarıyla birlikte ele alarak her festivalin kendine özgü ekosistemini, ilişkisel yapısını ve üretim ritmini belgelemeyi hedefler.
Dramatist, tiyatroyu sürekli devinim hâlinde olan bir ekosistem olarak kavrar. Bu bağlamda her festival, belirli bir zaman diliminde ve belirli bir mekânda gerçekleşen, farklı amaçlar etrafında bir araya gelen ama doğası gereği geçici olan bir mikro-ekosistemdir. Bu mikro-ekosistem, kendi içinde ilişkiler, karşılaşmalar, koşullar ve deneyimler üretir. Festivalin kısa bir süreye ve geçiciliğe tabi olan bir örgütlenme alanı olarak kavranması, dramaturjik bir perspektifi ve arşivleme pratiğini mümkün kılar. Festivalleri geçici ekosistemler olarak belgelemek, üç düzeyde işlev üretir:
İlişkilerin kaydını mümkün kılar: Festival, katılımcılar, izleyiciler, mekânlar ve yerel topluluklar arasında kurulan çok katmanlı ilişkilerden oluşur. Bu ilişkilerin belgelenmesi, festivalin belirli bir zamanda ortaya çıkan özgül bir ilişkisel yapı olarak kavranmasını sağlar.
Mekânın bağlamsallığını açığa çıkarır: Her festival, gerçekleştiği mekânın toplumsal ve fiziksel koşullarıyla bağlıdır. Bu bağlar bazen kuvvetli bazen zayıf olsa da özellikle yerel festivaller için mekân; üretimi, alımlamayı ve karşılaşmaları belirleyen bir koşul ve olanak alanıdır. Festivali çevreleyen koşulları ve mekânla kurulan ilişkiyi anlamaya çalışmak, günlüklerin dramaturjik bakışını belirler.
Geçiciliğin özgün deneyimlerini görünür kılar: Festivaller, çoğunlukla periyodik aralıklarla (örneğin yılda bir kez) gerçekleşen ve sınırlı bir süreye yayılan oluşumlardır. Bu nedenle festival deneyimi, gündelik tiyatro pratiğinden farklı olarak, kısa bir zaman diliminde yoğunlaştırılmış karşılaşmalar üretir. Sanatçılar ve topluluklar başka mekânlardan gelip belirli bir süre aynı yerde bulunur. Seyirciler içinse festival çoğunlukla yoğun bir program eşliğinde deneyimlenir. Bu geçici ekosistem, hem gerçekleştiği mekânın belleğinde iz bırakır hem de tiyatroda/tiyatroyla bir araya gelmenin kendine özgü ve farklılaşmış bir biçimini ortaya çıkarır.
Dramatist için bu geçicilik, kendine özgü bir üretim ve deneyim koşuludur. Festival Günlükleri, bu tür geçici ekosistemleri kayda alarak, orada ortaya çıkan iş birliği biçimlerini, kavramsal odakları ve deneyimsel yoğunlukları görünür kılarak çağdaş tiyatro pratiğinin bugünkü yönelimlerini anlamayı amaçlar.